Jan Kochanowicz

Aktor, reżyser teatralny. W latach 1898-1900 studiował w Instytucie Politechnicznym w Warszawie. W latach 1901-02 odbył służbę wojskową, po czym podjął studia w dziedzinie nauk społecznych w Niemczech. Po udziale w akcji PPS w 1905 we Włocławku musiał opuścić kraj. Lata 1905-11 spędził w USA, gdzie był współredaktorem socjalistycznego "Dziennika Ludowego" w Chicago. Brał udział w przedstawieniach teatru amatorskiego w Chicago. Po powrocie do kraju odbył we Lwowie studia aktorskie pod kierunkiem J. Chmielińskiego. W sezonie 1913/14 należał do zespołu Teatru im. Słowackiego w Krakowie. Od 1914 walczył w Legionach Polskich. Na scenę krakowską wrócił w sezonie 1915/16. Następnie występował w Lublinie, Warszawie (m. in. w latach 1919-24 w Reducie), Łodzi, Poznaniu, Toruniu, Katowicach i Sosnowcu. Od 1924 zajmował się także reżyserią. W czasie okupacji zarabiał na życie handlując artykułami malarskimi. Do teatru wrócił w 1945 - zorganizował z Henrykiem Szletyńskim Studio Teatralne przy Teatrze Miejskim w Łodzi. W sezonie 1945/46 występował w łódzkim Teatrze Kameralnym Domu Żołnierza, a także reżyserował w Teatrze Komedii Muzycznej Lutnia. Od 1946 występował i reżyserował w Warszawie: w latach 1946-49 w Miejskich Teatrach Dramatycznych (w roku 1947 był kierownikiem sceny Rozmaitości), w 1949-59 w Teatrze Powszechnym. W 1959 przeszedł na emeryturę. Należał do grupy inicjatorów powołania ZASP-u i był aktywnym jego członkiem, przez wiele kadencji wchodził w skład Zarządu Głównego, w 1946 uzyskał tytuł członka zasłużonego, a w 1959 wybrano go na prezesa honorowego SPATiF-u. W 1919 był inicjatorem powstania pierwszego ogólnopolskiego czasopisma teatralnego "Scena Polska" i jego redaktorem. W latach 1921-24 i w sezonie 1931/32 był profesorem w Oddziale Dramatycznym przy Państwowym Konserwatorium Muzycznym w Warszawie, a w latach 1921-22 i 1929-30 w szkole prowadzonej przez H. J. Hryniewiecką. Był autorem wielu podręczników z zakresu wiedzy o teatrze. W filmie występował sporadycznie od 1931. [FilmPolski]